من نویس

نوشتن جایگزین خوبی برای گریه است، آدم را سبک می‌کند.

من نویس

نوشتن جایگزین خوبی برای گریه است، آدم را سبک می‌کند.

این قسمت:

درس بخونیم، صبر کنیم، ستاره بچینیم :)

پیوندهای روزانه

۱۷ مطلب در مرداد ۱۳۹۶ ثبت شده است

وبلاگ من

شنبه, ۲۸ مرداد ۱۳۹۶، ۱۲:۵۱ ب.ظ
وقتی از خودم و درون خودم می‌نویسم، وبلاگم را دوست ندارم. اما مطالبی هست که خیلی دوست دارمشان و دلم می‌خواهد همیشه اینطوری می‌نوشتم تا اینجا یک وبلاگ مرتب و دوستداشتنی بشود. اما نوشتن همان مطلب‌هایی که دوستشان ندارم هم، نیاز است. یکجور تخلیه درونی ست و سامان دادن به ذهن است. البته بهتر است این‌ها را توی دفترچه شخصی‌ام بنویسم و سعی خواهم کرد از این به بعد چنین کنم.
مطالبی که تا به اینجا دوستشان دارم را فهرست می کنم:

حاج بابا جانم جایت خیلی خالی ست
خوب بودن سخت نیست
دوست داشتن فکر آدم را به کار می‌اندازد
آقای ف دوست داشتنی
دلخوشی‌ها کم نیست
من همان را می‌خواهم
متاثر از گتسبی
بخار نفس‌هام زیر برف یه بند، عین دود سیگار
نیمایی گفتم هوای نبودنت را
بلاگران یهویی خداحافظی کننده
یک عدد پست ناقابل برای تولد تو
بخاطر خوردن ماست محلی به همراه پودر موسیر و نعنا و شوید :)
همه چی اونقدر دردناکه که من دلم واسه دردای گذشته هم تنگ میشه..
به یاد ماهی عیدی که رفت و گل نازسنگی که دیگر گل نکرد، نارفیقی نتیجه‌اش بی‌رفیقی ست.
دم عید شد و باز حسرت روبوسی با ریشای تیز خاکستریت
معلم علوم دوستداشتنی من، سلام.
نمایشگاه کتاب عزیزم
شکستن
به بهانه دیدن « Lion »، برادری که هرگز نداشتم
به تو : می‌خواهم بدانی
به تو : این هم یک نامه دیگر است
دلم می‌گیرد از غم‌قصه تو
حکایت یک تفریح خانوادگی : آشغال جمع کنی
اینستای گرام : دامپزشکی
حسن‌یوسف‌ها همه نازلی اند :دی
  • fafa

منِ نفرت انگیز ۲

جمعه, ۲۷ مرداد ۱۳۹۶، ۱۰:۰۶ ب.ظ

تسلیم شدن و تحمل کردن رو که همه بلدن

نکنه میخوای یه آدم عادی باشی مثله بقیه؟

   تسلیم شدن و تحمل کردن را همه بلدند؟ جدی می‌گوئید؟ گمان نکنم. حالا تسلیم شدن هیچ، تحمل کردن را واقعا همه بلد نیستند. خیلی‌ها به جای تحمل کردن فرار می‌کنند یا همه چیز را به‌هم می‌ریزند و فرار می‌کنند. تحمل کردن کار هر کسی نیست. گاهی همه چیز به اینجایت ( اشاره به زیر چانه نگارنده ) رسیده ولی به هر دلیلی آه می‌کشی و تحمل می‌کنی. شک نکنید تحمل کردن کار هرکسی نیست. تحمل کردن آدم را پیر و فرتوت می‌کند.
   آدم عادی بودن چرا بار منفی دارد؟ یعنی آدم‌های غیر عادی، آدم‌های خوبی اند؟ قطعا این جمله درستی نیست. احتمالا اینجا آدم‌های خوب منظور است. اصل این است که همه می‌خواهند آدم خوبی شوند. البته خوب از منظر خودشان. من هم از این قاعده مستثنی نیستم. البته که توی سرم دختر فوق العاده ای هست که دلم می‌خواهد به آن تبدیل شوم. البته کمی مشکل است. واقعا نمی‌شود گذشته را بوسید، لپش را کشید و گفت عزیزِ خاله کنار بشین. گذشته به هرحال بیخ ریش آدم است و روی آدم تاثیر می‌گذرد.
   جنگ اصلی درون من روی همین گذشته است. من از آن آدم‌هایی هستم که بقیه را می‌بخشم ولی خودم را نه. خیلی تلاش کردم. فعلا که نتوانستم خودم را ببخشم. بابت هر اشتباهی که در گذشته داشته ام. بزرگ و کوچک. البته که احمقانه است آدم آینده‌اش را بخاطر گذشته خراب کند...
  • fafa

منِ نفرت انگیز

جمعه, ۲۷ مرداد ۱۳۹۶، ۱۲:۱۱ ب.ظ
الان بیشترین کسی که از آن متنفرم خودم هستم. ماجرا دیگران را قضاوت نکردن و تواضع نیست. اتفاقا من روزانه چندین بار قضاوت این و آن از نورون‌های سرم می‌گذرد. روی خیلی‌ها هم برچسب گذاشته ام که فلانی فلان‌طور است. انصافا علی‌رغم میل باطنی‌ام هم نتوانستم همه را ببخشم. اصلا ماجرا این‌ها نیست. ماجرا خودم هستم که یک فاجعه متحرکم.
   نشدم همان دختری که باید می‌شدم. سر و قلبم آلوده به هر کثیفی شد و از آن من اولیه که بنا داشت آدم دلخواهش را درون خودش بسازد هم تقریبا چیزی نمانده است. کلافه ام از این اوضاع. از اینکه هی دست و پا می‌زنم و چیزی عوض نمی‌شود. این دفعه دیگر ماجرا دیگران نیستند. این یکی فقط خودم هستم. خود درگیری‌های وحشتناک. همین من که صبح یک‌جور است و شب یک‌جور. امروز یک‌جور است و فردا جور دیگری ست. گم شده ام میان این درگیری‌ها. دلم میخواهد مشت حواله یک چیزی کنم و فریاد بزنم.

چاره چیست؟ اصلا چاره‌ای هست؟ شاید باید این درگیری‌ها و آشفتگی‌ها را پذیرفت و با آنها کنار آمد. کنار آمدن شده کار این روزهایم. این هم روی همه چیزهایی که باهاشان کنار آمدم.
  • fafa

گیم آو ترونز لعنتی

پنجشنبه, ۲۶ مرداد ۱۳۹۶، ۱۱:۰۳ ق.ظ
من از همین تریبون از هکرهای محترم شبکه اچ‌بی‌اُ تقاضا میکنم زودتر قسمت هفت‌لعنتی رو هم منتشر کنن این فصل تموم شه خلاص بشیم تا یک سال‌ونیم بعد.

+ قسمت شش واقعا دیوونه‌کننده بود. هنوز دارم نفس نفس می‌زنم و دستام داره میلرزه!
+ جالب اینجاست که ما همه کارارو کردیم برخلاف غالب وقتا بدون غرغر:))
ماهمان
  • fafa

خیالات واقعی نشونده - عینی

پنجشنبه, ۲۶ مرداد ۱۳۹۶، ۱۲:۰۶ ق.ظ

   دارم به این نتیجه می‌رسم که من درباره هرچیز زیاد و با ذوق تخیل می‌کنم آن چیز اتفاق نمی‌افتد. این روزها توی سرم یک جنگ تمام عیار است و مدام خیالاتم را غربال می‌کنم. نباید به دانشگاه فکر کنم و نه شغل آینده‌ام. خیالات نوشتن و خواندن و خیاطی هم ممنوع. از همه مهمتر تو که مدام وول می‌خوری توی سرم. به تو نباید فکر کنم و نه به آینده مشترکمان...


به نظرم شما هم به کت شلوار سرمه ای و دسته گل نرگس فکر نکنید. هر کس به این دوتا فکر کرده پشیمان شده...



+ با خودم قرار گذاشتم هر ایده ای به ذهنم آمد حتما همان زمان از آن بنویسم و این یعنی هرروز نوشتن.

  • fafa

حسن یوسف‌ها همه نازلی اند:دی

دوشنبه, ۲۳ مرداد ۱۳۹۶، ۰۴:۵۵ ب.ظ

نازلی


   نازلی حسن یوسف دوست‌داشتنی من، حدود یک هفته ست که گل داده. علم پرورش گیاهان می‌گوید که این گلها نباید زیاد روی گیاه بماند چون بیشتر سهم مجموعه را از هرچیز برای خودشان نگه می‌دارند و گیاه را ضعیف می‌کنند. اما من دلم نمی‌آید گلها را از راس نازلی جدا کنم. پیش‌تر حتی دلم نمی‌آمد برگ‌های زهوار در رفته و بی‌قواره را هرس کنم. گلها را می‌گذارم تا پایان تابستان بمانند تا این مدت هم خودم را راضی می‌کنم به جداکردنشان. 

   اگر از این مرض سوختن برگ‌ها سر در بیاورم - که یکی می‌گوید بخاطر آفتاب تند است و دیگری می‌گوید از قارچ است - در نگه‌داری از نازلی پیروز شده ام. آن وقت می‌توانم بروم توی گلفروشی‌های دور میدان مادر قدم بزنم و یک گل جدید به زندگی‌ام اضافه کنم :)


+ نازلی هدیه تولدم بود و چقدر مرا ذوق‌زده کرد. جای شاخه گل، گلدان هدیه دهیم.

  • fafa

بیداری مضطرب

دوشنبه, ۲۳ مرداد ۱۳۹۶، ۰۴:۲۹ ق.ظ

   الان چهار صبح

من مضطربم و از دل‌آشوبی خوابم نمی‌برد

که یک اتفاق نادر است



تو را هر لحظه کم دارم

در این دریای طوفانی

ولی یادت کنارم هست

و می‌دانم که می‌دانی


+ شاعر هوای شعر بَرَش داشت یک دفعه...

+ به یاد شعر گفتنای سرخوش قدیم، به امید شعر گفتنای دل‌خوش جدید.

  • fafa

اینستای گرام : دامپزشکی

شنبه, ۲۱ مرداد ۱۳۹۶، ۱۱:۲۴ ب.ظ

   اینستاگرام همیشه اپلیکیشن دوست‌داشتنی منه. مهم نیست که فعالیت زیادی نداشته باشم، مهم اینه که میتونم اشخاص مشخصی رو بی واسطه دنبال کنم و از خوندن و شنیدن و دیدنشون لذت ببرم. هرچند اصلا از زیاد نوشتن زیر یک عکس، فالو برای فالو بک  و تگ‌های بی مورد و از این دست رفتارهای غلط با این اپلیکیشن خوشم نمیاد. مهم نیست چون اینستاگرام چیزهای مثبت بسیاری داره. و الان مشخصا می‌خوام به یک ویژگی خوب اینساتگرام اشاره کنم و اون چیزی نیست جز دایرکت.

   بله دایرکت. ماجرا از اونجایی شروع شد که یکهو به سرم زد دامپزشکی رو در اینستاگرام سرچ کنم و با کلی دامپزشک مواجه شدم که می‌تونستم براشون پیام بفرستم و نظرشون رو درباره رشته تحصیلی و شغلشون بپرسم. نتیجه واقعا عالی بود. خیلی از آدم‌ها از کمک کردن به فردی با چندتا پیام ساذه و کوتاه لذت می‌برند و این از امکانات خوب اینستاگرامه.

   اولین کسی که جوابمو داد آقای لری بود که سعی کردم از هم قومی بودنمون سواستفاده کنم چون فکر می‌کردم کسی جوابم رو نخواهد داد و اصلا در تصورم نمی‎گنجید که بیش از نصف پیام‌هام جواب داده بشه.

  • fafa

حکایت یک تفریح خانوادگی: آشغال جمع کنی

شنبه, ۲۱ مرداد ۱۳۹۶، ۱۱:۳۳ ق.ظ

   دیروز به اصرار مامان برای نهار سراب بودیم. خیلی خوش گذشت. از آن خوش‌هایی که سالی چندبار می‌گذرد. سراب‌های کوچک و بکر - که در آن کمتر سازه‌های انسانی می‌بینی - ویژگی‌های خوب زیادی دارند. اول اینکه کمتر شلوغ اند و دوم که یک طبیعت لطیف و پاک اند و سوم هم اینکه آنجا آنتن ندارد! هرجایی که آنتن ندارد جای بخصوصی ست. این را از من داشته باشید و یادتان بماند.

   نمی‌خواهم از جزئیات به دردنخور دیروز بنویسم که البته همه‌اش به درد من میخورد اما به درد شما نه. موضوع اصلی همان آشغال جمع کنی ست. با بابا توی آب قدم می‌زدیم که ببینیم ماشین را می‌شود از کجا در آورد که یکهو بابا را جو گرفت. بابای من یک بابای جوی ست. دست برد و چندتا سفره پلاستیکی که به سنگ‌های توی آب گیر کرده بودند و روی آب شناور بودند که منظره ای خیلی زشت به آب می‌داد، برداشت و همه چیز از همانجا شروع شد.

   یکهو ما شروع کردیم به جمع کردن آشغال‌ها و سراب تمیزتر و تمیزتر شد. واقعا قصدی برای این کار نداشتیم و همه چیز شوخی شوخی جدی شد. من مدام بیشتر و بیشتر کیفور می‌شدم و بابا جدی‌تر می‌شد. تا به خودم آمدم و دیدم یک گونی سبز رنگ را پر کرده ایم. واقعا وضع وحشتناکی بود. نزدیک به 10تا مای‌بیبی توی آب و لابه‌لای سنگ‌ها و کنار آب جمع کردیم. آب پر بود از نایلون و جلد خوراکی و چیزهای پلاستیکی. هر دفعه که خم می‌شدم و چیز جدیدی برمی‌داشتم حس آرامش عجیبی درونم منتشر می‌شد.

  • fafa

دلم می گیرد از غم‌قصه تو

دوشنبه, ۱۶ مرداد ۱۳۹۶، ۱۰:۳۴ ب.ظ

   دوتا دختر عمه داشتم که حالا انگار هرگز نداشته‌ام‌شان. عکس پروفایلشان را نگاه می‌کنم و اشک توی چشمم جمع می‌شود و دلم هُری می‌ریزد. ما، شاید اصلا شبیه هم نبودیم اما چگونه می‌شود آدم‌های نزدیک را دوست نداشت؟ آدم هایی که به هرحال یک‌جوری به تو وصل اند. 

   من، فکر می‌کنم به دیدن دوباره‌شان و دلم پر از شوق می‌شود. همیشه دوست داشتن‌های ساده ریشه‌دار ترند. عشق‌های آتشین بیشتر شاخ و برگ اند، زود از خاک جدا می‌شوند و مدتی در هوا تازه می‌مانند و دست آخر هم خشک می‌شوند. دوست داشتن‌های ساده را اگر هم بکنی، ریشه‌های برجا مانده جوانه می‌زنند.

دختر عمه ها


+ طلاق چیز خوبی نیست. این را می‌دانم که بارها شنیده‌اید ولی یکبار هم از من بشنوید و جدی بگیرید. طلاق، دوری چندین احساس گرم از هم است.

+ آن که بزرگتر است امسال کنکور داشت، آن که کوچکتر است توی این عکس حسابی قد کشیده و بزرگ شده است، شاید بزرگتر از من:) هرچند صدای کودکانه و شیطنت‌های دوست‌داشتنی‌اش هنوز جلوی چشمم است.

  • fafa

خیلی کوتاه، خیلی عمیق

دوشنبه, ۱۶ مرداد ۱۳۹۶، ۰۹:۱۲ ب.ظ
این روزها یادت مدام به من حمله می‌کند، داخلی و خارجی. شنیدن از تو و هرچه به تو مربوط است، دیدن عکست جایی که حتی تصورش را نمی‌کنم و دیدن خودت. و من همیشه لبخند محوی می‌زنم که هیچکس معنی‌اش را نمی‌داند...
  • fafa

فکر، فکر، فکر

يكشنبه, ۱۵ مرداد ۱۳۹۶، ۰۴:۰۳ ب.ظ

   میدونید، زندگی همه آدم‌ها پر از انتخاب‌های مهمه که به زندگی‌شون شکل میده، مثلا اینکه من امروز صبح ساعت هفت بیدار بشم یا ده یه انتخابِ که زیاد مهم به نظر نمیاد، بعضی انتخاب‌ها خیلی مهم‌تر هستن.

   نمی‌خوام پاراگراف‌ها آسمون ریسمون ببافم و کلمه‌هارو هدر بدم تا تهش برسم به کنکور که موضوع اصلیه. می‌خوام همین اول کاری ساده و رها بگم که قبول نمی‌شم. چی رو؟ رشته‌ای رو که دوست داشتم؟ آینده شغلی که عاشقش بودم؟ آرزومو؟ نه خیر. سه تا رشته اول تجربی رو که البته انصافا نمی‌تونم بگم دوسشون نداشتم، حالا که نمی‌تونم بهشون برسم. من به پرستیژ و پول و از این دست موارد پزشکی علاقه نداشتم. به هیچ وجه. برای من پزشکی شغل شیک و دوست داشتنی نبود چون از نزدیک می‌شناختمش. خیلی نزدیک. درست توی خونمون. بارها نصف شب صدای وحشتناک در بیدارم کرده بود، تماس‌های وقت و بی‌وقت و صدای گریه و زاری آدما زیر گوشم بود. فشاری که موی پدرم رو زودتر از عموی بزرگم سفید کرد رو دیده بودم و حجم دوری از زندگی ایده‌آلش. هم خون دیده بودم هم چیزای بدتر. جسد تو اتاق  پدرم و گریه های بی‌امان. به همه اینا توقعات دیگران رو اضافه کنید. چه از نظر مالی چه چیزهای دیگه. من پزشکی رو واقعا دیده بودم و دوسش داشتم تا بزرگتر شدم.

   بزرگتر شدم و فهمیدم چیزای دوست‌داشتنی تری هم توی دنیا هست. حتی بزرگتر و فهمیدم میشه همه چیز رو دوست داشت. اونوقت بود که با در نظر گرفتن همه جوانب فهمیدم دوست ندارم پزشک بشم. خیلی سال طول کشید تا به این نتیجه برسم و بعد از پزشکی هیچ آینده شغلی خاصی رو مد نظر نداشتم و هدفم نبود. فقط به اصرار بابام به دندان فکر می‌کردم هرچند با اکراهی که پنهانش می‌کردم.

   هرچند بزرگ شدم اما هیچ‌وقت نتونستم این حرف‌هارو قبول کنم: تو نمیفهمی ولی همه چیز الان پوله، موقعیت اجتماعی خیلی مهمه، مگه میشه دختر یه پزشک پزشک نشه، غیر چندتا رشته محدود همه بیکارن چرا نمیبینی، تو باید فقط به یه تضمین شغلی فکر کنی، اگه قبول نشی فلانی میگه... . حتی وقتی همین چند روز اخیر بابام به شوخی گفت اگه قبول نشی باید پولایی که این مدت برات خرج کردم پس بدی، بغض کردمو گفتم باشه کار میکنم پس میدم.

   شاید یک کم ناراحت شدم که قبول نمی‌شم. به دلایل زیادی. مثلا اینکه باید جلوی یک سری‌ها بایستم. حرف‌هایی تحمل کنم و بیشتر مستقل بشم. اما ناراحتی زیادی نبود. بیشتر از انتخاب پیش‌رو نگرانم. من نمیدونم دقیقا چی دوست دارم، چی درسته و چه انتخابی مناسبمه. هیچ ایده ای هم ندارم. از طرف خانواده مادریم همه مأمورن که منو مجاب کنند به تربیت معلم فکر کنم، پدرم قطعا اصرار به پشت کنکور موندن داره و من که سردرگمم.

   باید مفصل از رشته‌های تجربی بخونم ببینم و بشنوم، اطلاعات جمع کنم و خیلی فکر کنم. انتخاب مهمی در پیشه.


+ زمان اعلام نتایج کنکور، هنگام شناخت فضول‌هاست :) البته تشخیص دلسوز از فضول زیاد سخت نیست.

+ نازلی ظاهرا قارچ گرفته یا نورش زیاده. این روزها زیاد درباره حسن یوسف‌ها میخونم.

+ از نظر کنکور فعلا آرومم.

  • fafa

نامزدی

جمعه, ۱۳ مرداد ۱۳۹۶، ۰۲:۳۶ ق.ظ
پسره زنگ زده باهاش حرف زده بدون اینکه کسی در جریان باشه. خواستگاریشون به مشکل خورده بود و واقعا این حرف زدنه خیلی چیزارو حل کرد. حالا پسره رفته بود پیش دایی گفته بود از قبل خواستگاری همو میشناختیم که دروغی آشکار بیش نبود و من واقعا دلیل گفتن همچین دروغی رو نمیدونم:/ دایی گیر داده بود چرا به من نگفتی باهاش رابطه داشتی، خاله کوچیکه ام از اون طرف می گفت باید توبه کنی ( انقدر خندیدم که حد نداره ). آخه خواستگاریشون کاملا به سبک قدیم بود و ماجرا اصلا این چیزا نبود. البته اشتباهم زیاد کردن، ولی ختم به خیر شد.
   خب بالاخره اینم تموم شد. به معنای واقعی کلمه جون کندم. انقدر اینور اون ور کردم، کار کردم. حتی میوه و شیرینی هم نخوردم! نکته مهم قضیه این بود که همه دیگه جدی به توانایی عکاسیم ایمان آوردن. هی صدا میکردن بیا عکس بگیر. موقع آماده کردن میوه و شیرینی منم کمک میکردم و همون موقع صیغه رو خوندن. پسرخاله با گوشی من فیلم و عکس میگرفت و چه صحنه های قشنگی رو به فنا داده که این ثابت میکنه دیوایس مهم نیس، عکاس مهمه.
   ولی گفتن ژست به دختر پسری که تازه بهم محرم شدن وحشتناکه. من که گفتم اصلا نمیخواد عکس خصوصی بگیرن ولی به زور بردنم :دی خاله و مریم جون اومدن موتورشونو روشن کردن و منم فقط سعی می‌کردم خندیدن دستمو نلرزونه و کادرو خراب نکنه:)
اما شاهکار ماجرا خود صیغه بود. قرار بود دائیم به عنوان فردی که کلی زوج غریبه و آشنارو به هم رسونده صیغه بخونه ولی بهش نگفته بودن و همون سر صیغه خوندن گفتن. خلاصه اینکه دائی اومد گفت متن صیغه رو با گوشیم از اینترنت براش پیدا کنم. همه منتظر بودن و اون صیغه‌ای که شخص ثالث میخونه پیدا نشد، پس دادن عروس داماد صیغه رو خودشون بخونن :)) فکر کنید. فاجعه بود اصلا. البته من همه اینارو تو فیلم دیدم وگرنه همش داشتم تو آشپزخونه میدویدم:(
+ اول اینکه به هیچ وجه اجازه نمیدم کسی حرفی از خانواده مذهبی مادرم بزنه. خب اگرچه من باهاشون در بعضی مسائل توافق ندارم ولی واقعا ویژگی‌های دوستداشتنی زیادی دارن که باید ازشون مفصل نوشت.
+ داماد یه حافظ کل قرآنِ شوخ و باحاله. تو قسمت عکسای خصوصی همه واقعا داشتن از خنده میترکیدن از حرفاش:) هرچند من از حرفای خصوصیش با دخترخالم خبر دارم و این چیز خوبی نیست ( اگه میتونید نفس نکشید:/ ) ولی در کل پسر خوبیه و واقعا براشون خوشحالم.
+ دائی به حدی فعاله که هنوز نامزدی شروع نشده درباره خواستگارای من با مامان حرف میزنه:) منم تمام "ایشالا نامزدی خودت"هارو با یه لبخند ملیح و فرار از صحنه جواب میدم. واقعا باید چی گفت خب؟ :|
+ عنوان بدترین عکس مراسم تعلق میگیره به اون عکسی که من خودم توش بودم :(
+ تندیس بلورین خوب ترین آدم مراسم تعلق میگیره به پسرخاله. یه اونجور پسری رو ( حالا وصف نمیکنم چطوریه. مختصرا کار نکنه ) وقتی در حال دویدن و کار کردن مدام برای نامزدی خواهرش میبینی واقعا باید نوای وا حیرتا سر بدی. نگید که نامزدی خواهرش بوده چون بازم عادی نیست.
+ دیگه اینکه آئین نامه قبول شدم و قطعا آزمونای آنلاینشو برای آمادگی توصیه میکنم ( ممنونم )، من خودم از test-drive.ir استفاده کردم. "وای وای"های پسرایی که با ۵غلط رد میشدن رو باید میشنیدید:دی
+ چقدر این پست شاد شده. همیشه به وصال و شادی‌ای که به همه جا پرتاب میکنه. اما جدا از همه اینا نمیدونم باز چمه. خوشحالما. ماجرا همون درگیری‌های درونیه. نمیدونم...
  • fafa

من باب خداوند

دوشنبه, ۹ مرداد ۱۳۹۶، ۰۸:۱۹ ب.ظ
من در جریان یک قضیه‌ای بودم - همان توفیق اجباری در رازداری - و حتی به اندازه سر سوزنی متعجب نشدم. اما مامان به گریه افتاد. ماجرا از این قرار بود که خاله برایش درباره "شکرگزاری زود هنگام" حرف زده بود و مامان برای این ماجرا پیش پیش شکرگزاری کرده بود و حالا داشت اثرش را می‌دید. اشک شوق بود. به فکر فرو رفتم. مامان برای اتفاق افتاده دعا کرده بود. خب شاید بشود گفت این دعا و شکرگزاری باعث منحرف نشدن قضیه می‌شود اما این قابل تامل بودن قضیه را کم نمی‌کند.
   من با همه‌جور آدمی برخورد داشته‌ام. وقتی می‌گویم همه جور به معنای واقعی کلمه منظورم است. هرچه به تصورتان بیاید. همه بالاخره یک‌جا و یک لحظه به این می‌رسند که دیگر چیزی آرامشان نمی کند بلکه یک وجود برتر می خواهند. خداوند.

+ در شرایط وحشتناک کنونی‌ام و این بحران فکری و عملی که از سر می‌گذرانم درگیری‌های فکری اینچنینی خیلی جذبم می کنند.
+ ماجرا به اندازه ای جدی ست که امروز صبح قسمت سوم گیم آو ترونز آمد و من همان اول وقت دانلودش کردم اما هنوز آن را ندیده‌ام...
دقیقا به همین دلیل است که وبلاگ‌های نخوانده ام زیادند و پیام‌های نخوانده تلگرام هم و حتی اینستا را چک نمی کنم!
+ و هنوز کتاب نمی‌خوانم، این فاجعه ترین چیز است.
  • fafa

به تو : این هم یک نامه دیگر است

شنبه, ۷ مرداد ۱۳۹۶، ۱۱:۵۲ ب.ظ
عزیزترین،
   شب‌های گرمی ست، بر خلاف زمستان. من روی تخت خوابم در تاریکی شب از پنجره، نسیم آرامی که درخت‌های چنار را تکان می‌دهد تماشا می‌کنم و به نازلی - گلدان حسن یوسفم - لبخند می‌زنم، سپس به تو فکر می‌کنم. به تو که می شود ساعت‌ها به آن فکر کرد!
   حالت چطور است؟ اکنون این از سوالات اساسی‌‌ای است که نمی‌دانم. اما خب می‌گویند بی‌خبری خوش خبری ست یا یک همچین چیزی. خبرها بی فایده اند. خبرهای دورادور مسخره. از تو به من، در این تابستان داغ، فقط زمزمه‌های درگوشی می‌چسبد که ندارمش. زمزمه‌های درگوشی و بستنی میوه‌ای خانگی. یا شاید هردو. تو که بستنی میوه‌ای خورده ای و نفس‌های سردت گوشم را قلقلک می دهد. اشکالی ندارد که این‌ها تخیل‌اند. همه حقایق روزی تخیل بوده اند. فقط به این تخیلات لبخند بزن و یادت باشد بستنی میوه ای و زمزمه‌های درگوشی خنک.
   راستی‌، روزهای اول رانندگی‌ام، هرجا چند گنجشک وسط خیابان بودند کنترلم را از دست می‌دادم. گنجشک‌ها مرا یاد تو میاندازند. حالا فقط بهشان لبخند می‌زنم چون می‌دانم زیرشان نمی‌کنم. آن‌ها خوب بلدند در زمان مناسب فرار کنند، درست مثل تو. چه گنجشک‌وار از چنار پائیزی من گریختی. خب طبیعی‌ست. بهار هم در راه است.
    دلخور نیستم، حتی نبودنت قشنگ است. بله، قشنگ است انتظار تو در کنار تمامی انتظارات دیگرم. این از آن حرف‌های شاعرانه صدمن یک غاز نیست. حرف حساب است. از من توضیح و تفسیر نخواه. حوصله‌اش را ندارم. همین جمله ساده را بپذیر. بپذیر که انتظار قشنگ است. قبل از همه اتفاقات خوب انتظاری بوده است. انتظار در واقع خودش بخشی از یک اتفاق خوب است. شاید شروعش است و شاید تمامش. انتظار را دوست داشته باش به اندازه‌ای که مرا دوست داری...
   اوضاع من هم خوب است. مگر یک دختر از زندگی چه می خواهد. یک تو برای همیشه‌اش. یک تو برای تمام نداشته‌هایش. یک تو که بشود به خیالش تکیه کرد و روزی عاشقش شد. من تو را دارم هرچند دور، هرچند بی خبر یا با این خبرهای مسخره و بدون زمزمه‌های درگوشی. مهم نیست. داشتن تو فراتر از مفاهیم فیزیکی است. داشتن تو یک احساس است که سایه تمام لحظات من می شود. که نسیم خنکش می‌وزد به جای جای درونم و اگر هم جایی آتشی به پا شد، ابر داشتنت می‌بارد و گلستانش می کند. پس ملالی نیست جز غرغرهای بی اهمیت همیشگی. تو، بیش از این‌ها مهمی.
یک دنیا آرزوی آرامش برای تو
فافا

+ بی پروا...
  • fafa

توفیق اجباری در رازداری

چهارشنبه, ۴ مرداد ۱۳۹۶، ۰۷:۰۱ ق.ظ
اگر از اول بهم می‌گفت: " یک رازی هست بزرگ، همان که همیشه می‌خواستم اما راه غلط و هیچ‌کس نباید بشنود که هرکس بشنود مخالف است و کار اشتباهی‌ست و تو هم نمی توانی کاری بکنی فقط گفتنش برای من لذت‌بخش است " من می‌گفتم: " سرت سلامت نمی‌خواهد بگویی. من خودم صدتا راز دارم که نباید بگویم و کلی گیر و گرفتاری فکری، مال تورا کجای دلم بگذارم؟ جا ندارم ". 
   اما اینطوری نشد. من حالش را پرسیدم و او ایز تایپینگ شد و بعد دقایق بسیاری چند پاراگراف متن برای من آمد. بنگ. حالا من همه چیز را می‌دانستم. بعد از ابراز مخالفت و تاکید پیوسته که "من از سر دلسوزی واسه خودت می گم" و شنیدن " تو نمی‌فهمی"  و گفتن "می‌فهمم تجربشو داشتم ولی من وا ندادم" و شنیدن "نمی‌تونم" عصبانی شدم و گفتم "به من چه. هرغلطی دوس داری بکن منو شریک خودت نکن. بیا فرض کنیم من نمیدونم اصا همه چی رو فراموش کردم خدافظ".
   دیروز آمد و شروع کرد به حرف زدن. انگار نه انگار. یک‌بند از همان راز می‌گفت و من خودم را به کوچه علی‌چپ زدم! و بعد از ظهر هم نبود و همه از چیزی حرف می‌زدند که نشان از بی اطلاعیشان از همان راز داشت و اینکه من می‌دانستم و ناچار به سکوت بودم خنده‌دار و عذاب‌آور بود. شاید بلاکش کردم اگرچه به حسود و عقده ای متهم شوم:/
   قبل از گفتن رازهایتان از طرف مقابل اجازه بگیرید.

+ بعضی چیزها در یک رابطه عاشقانه و زندگی مشترک کاملا خصوصی اند و حتی اشاره بهشان درست نیست. خیلی زشت است که مدام پیش این و آن دهان آدم به این حرف‌ها بجنبد. اصلا عشق اگر حریم نداشته باشد، اگر دونفری نباشد قشنگ نیست. حریم عشق را بخاطر خودمان حفظ کنیم.
  • fafa

به تو : می خواهم بدانی

يكشنبه, ۱ مرداد ۱۳۹۶، ۰۵:۲۲ ب.ظ

   امروز فهمیدم بعضی‌ها دو رو دارند که یکی با دیگری در تضاد است. ظاهرشان آرام و قابل قبول است و آن روی دیگرشان آدم را شوکه می کند. من امیدوارم که تو دو رو نداشته باشی یا اگر هم داری با هم در تضاد نباشند. هر دو رویت همانی باشد که باید و هر دو رویت مرا دوست بدارد.

   اما راستش می‌خواهم بدانی که من یک جورهایی دو رو دارم. روی دیگرم را هنوز ندیده ای. می‌خواهم بدانی که روی دیگرم اصلا زیبا نیست. روی دیگرم را نمی‌توان دوست داشت. شاید اگر ببینی‌اش جا بخوری و به خودت بگویی مدت‌هاست که اشتباه کرده‌ای. خب حق داری. روی دیگر من دخترک ساده و خوبی نیست که دل کسی را ببرد بلکه منزجرکننده ست. شاید هرگز روی دیگر مرا نبینی. شاید پیش از آمدنت روی دیگرم را از بین بردم. یا شاید هرگز نیامدی... نمی دانم. فقط می‌خواهم بدانی، می‌خواهم بدانی که من فقط همان دخترک دوست‌داشتنی نیستم، البته اگر این‌طور فکر می‌کردی.

  • fafa